W tym miejscu powinenem wpisać teksta "Nieprzygody" pewnej kapeli. Oddałby w pełni to co czuję, w końcu nie wiedzieć czemu, cały dzień kołacze mi się po głowie. Ale nie wkleję go, myślę, że każdy sam może do niego dotrzeć. A tym czasem co ze mną? Czuję siędo granic możliwości zagubiony, osamotniony i beznadzieny. Nie bardzo pamiętam czym jest poczucie własnej wartości, troska czy ciepło. Nie rozumiem.. cały czas nie rozumiem co się stało. Słyszałem już setkę tłumaczeń, drugie tyle wymyśliłem sam.. ale niz z tego nigdy w pełni nie wyszerpało odpowiedzi na to samo, jedno pytanie.

Nadal nie wiem co się w okół mnie dzieje. Składam swoje życie z kawałków roztrzaskanych na podłodze. Teraz, po jakimś czasie, myślę, że stałem się niepotrzebnym odpadkiem, skrawkiem materiału, ścinkiem życia innej osoby, życia, które postanowiła owa osoba przyciąć na swój rozmiar tak by było jej dobrze. Dlaczego myślałem, że Cię znam? Nie mam już pojęcia kim jesteś. Kim stałaś się przez te lata. Znowu dostałem między oczy, po raz kolejny dałem zbyt wiele i stałem się niepotrzebny, wrzucony do kosza, a kosz opróżniono. Dwa kliknięcia i pozamiatane.

Z aktualnych przeżyć wewnętrznych: moja depresja stała się faktem. Nie będę nic tu na razie wrzucał, tworzenie nie sprawia mi przyjemności. Może nawet coś zniknie.. tak się dzieje za każdym razem, samodestrukcja przynosi ogłupiającą ulgę w całym tym popierdolonym zyciu. W końcu nie będzie czego niszczyć, odrzucę od sebie wszystkich i stanę się człowiekiem-nikt, tym który niczego nie potrzebuje, o nic nie pyta i nie-jest. Nie-bycie, mimo, że na razie jest niewielką plamką widoczną kątem oka, powoli staje się coraz bardzie kuszące.

MR.SELF [link] [link] [link] DESTRUCT